La Voz de Galicia, 5 de Julio de 2008




"Develop is her utility in order to know about to you very and so power know about at the other".
The adjectival versatile she defines at the perfection at the architect Brazilian agreed at Pontevedra Agustín Pousseu whom , behind one lengthy trajectory vocational , she publishes her premium book , titular The wood of «Acivro». This author she defines her work as «un chant at the liberty in shape of narration novel illustrated , in the which she tries give a lecture on the in as much as of the deed creative. According to the fitting Pousseu «esta is one labour uncanny herein in order to whom her she exercises , but him which is downright is which she exists the need of express oneself. «Yo him hago she adds - from one side to the other E work as architect , but also by way of her painting or her sculpture. «Crear is her utility in order to know about to one very afirma the author - Is necessary do one petty stress , in as much as is thru of the knowledge of we very as we'll arrive to know about at the age of demás». The wood of «Acivro» is written at Galicians and Castilian and the titre reflect esta dualism. Pousseu she writes in the languages in the which she feels. «Hay definite notions which itself expressly known larger on a language which on another insurable - Not me I believe not any type of dilemma idiomatic. Quite so row editorial is her which they follow his foregoing labors , still unpublished. By it , behind a lot of years of work Pousseu sizeable which this it's a handsome instant in order to express her opinion and she has decided edit him her book before feel oneself «slave» of the editorial. The architect sizeable which everyone we can creature creative. Rather than by we owe reduce her inventive in the heartfelt conventional of him which fathom as craft in as much as , for instance , in the humanity of the deals too one can get in to creature one veritable entertainer. As of her point at sight , the humanity itself constituent part of other discipline. «Not we can impound at sharing leak-proof in as much as the which not other than she knows architecture , nor architecture she knows ; whom she says architecture she says any other open country of the knowledge , she says. Ago some years Pousseu she took to headland you change exposures at Pontevedra and his complete works too they have travelled until Netherlands.


Arte con inspiración literaria
La Voz de Galicia, 15 de mayo de 2010

Artista a cara descubierta
La Voz de Galicia, 28 de mayo de 2010















Pousseu, primero por la derecha, junto al pintor Falcón y otros invitados a la inauguración. Amós Garrido
"El riesgo de un artista es su atrevimiento ..."
El Correo Gallego, 21 de agosto 2008




























AMOR ENTRE XANELAS II
(Love between windows)
Técnica mixta s/papel 36x24 cm (2001)


RETABLO da ESPERANZA
(Defier of the hope)
Técnica mixta s/tablero 28x28 cm. (2000)

ARTISTA e MODELO
(Entertainer and model)
Tinta china s/papel maché 24x37 cm. (2002)



ENGAIOLAMENTO III

(Inveiglement)
Terracota 40x30x20 cm. (1997)

















MULLER de OUTONO
(Woman of autumn)
Tinta china s/cartón 40x31 cm. (1997)



















BACANAL de TICIANO
(Bacchanal of Ticiano)
Técnica mixta s/cartón 40x31 cm. (1998)

Crítica X. ANTÓN CASTRO

Dicir que a pintura en Galicia se someteu a unha dimensión proxectual desde que adquiríu un corpus histórico, no primeiro tercio de século, non é nada novo, porque sabemos que entón non só se logrou definir, mercede a uns cantos renovadores-nunha liña que iría de Maside a Laxeiro-, unha antropoloxía singular, senón tamén unha linguaxe diferenciada que fusionou, con intelixencia, a tradición popular e a aspiración vangardista.
De este principio parte, sen dúbida, a pintura de Pousseu, que se sitúa no debate da herdanza histórica de aquel proxecto, á vez que privilexia unha posición figurativa que se enmarca nas mesmas entrañas dunha etnografía actualizada pola paixón e a tenrura, sentimentos que centra na figura humana. E faino no senso máis amplo, como portador dunha carga humanística e comprometida coa realidade, unha cualidade que vislumbramos xa nos máis atinados representantes do noso vangardismo renovador. Deste xeito non é extrano descubrir un mundo de fábulas, como retrato de unha Galicia real e imaxinada, narrado en primeira persoa, exaltando a calidez do eu máis pulsional, algo que acentúa cunha concreción formal expresionista, unhas veces a proximándose á virulencia do graffiti ou á visceralidade da libertade xestual, outras acudindo á elaboración clásica dun debuxo reduccionista.
Conceptualmente os principios que percorren a obra insisten nunha filosofía común: na devandita reflexión sobre Galicia como pretexto cotián. Pretexto fabulado a maioría das veces, utopía que transmite a realidade que proxecta en esceas de sempre, como alegorías que definen un entrono de felices presaxios en rutilante movemento frenético, acompasado por ritmos formáis e cromáticos suavemente cálidos. Aínda que, eso sí, elevando a escenificación a un tono irónico ou metairónico, onde o humor actúa máis como elemento de tenra emoción interpretativa que como opción crítica ácida. Isto non exclúe que o seu amplio e versátil mostrario da actualizada Galicia etnográfica, nun presente intemporal, adopte unha mirada complacente, porque o humor de Pousseu define, como sucedía en Laxeiro, un aire socarrón e polo tanto implica un ir máis aló do simple xesto para afondar no que hai diante ou detrás das imaxes.
Imaxes que configuran procesións, pandeiradas, entroidos, narracións co país ó fondo, pero tamén intentos de idear a paisaxe humana ou natural como escea intrascendente que, ó final, centra a súa mirada sesgada na vida: unha fábula pastoril como sono real, unha muller peiteándose ou espreguizándose, un grupo musical en plena acción, a remembranza do jazz nun café de Pontevedra ... .
É dicir, anacos de vida previstos como simbólica presencia de inquedanzas persoáis. Velaí a versión narrada pois, en primeira persoa aludindo, en ocasións á historia, ós "trasnos de Montmartre" que evocan a metamorfose do Picasso máis onírico dos anos vinte e o mundo dos seus Minotauros, previstos en clave esencialmente galega, a particular intuición xeométrica que perfila a arquitectura das súas construccións, nas que a mensura é un elemento de equilibrio -a man do arquitecto que está, indudablemente, presente- e o horror ó vacío unha constante. Fuxida do vacío que marca a dimensión barroca -agora que se fala tanto de neobarroco na arte- como aspecto diferencial da mellor arte galega no dominio da pintura.

X. Antón Castro
Pontevedra, maio de 1998























DAMA ROSA
(Lady of rose)
Acrílico s/tablero 65x54 cm. (2008)




















POLITESSE
(Greeting)
Acrílico s/tablero 65x54 cm. (2008)























ESTUDIO do ARTISTA
(Survey of the entertainer)
Acrílico s/tablero 65X50 cm. (2008)





OS BOIS
(The oxen)
Acrílico s/tablero 54x65 cm. (2008)






















ALDEA RIBEIRÁN

(Village on the riverside)
Acrílico s/tablero 65x54 cm. (2008)



















A POETISA
(Her poet)
Acrílico s/tablero 65x50 cm. (2008)

























GAITEIRO AZUL
(Bagpipe player blue)
Acrílico s/tablero 65x54 cm (2009)

















COSTUREIRA RIBEIRÁN

(Dressmaker of the riverside)
Acrílico s/tablero 65x54 cm 2009
ÁMPHORE BLEUÂTRE
Acrílico s/tablero 65x54 cm (2009)


REFLEXOS na ALDEA
(Reflex on the village)
acrílico s/tablero 65x54 cm (2009)




















NINFA no VAL do RÍO CIBEA
(Nymphs in the river valley CIBEA)
Técnica mixta s/tablero 50x50 cm (2011)


PAIXÓN na "RIBEIRA SACRA"
Passion on the "RIBEIRA SACRA"
Acrílico s/tablero 40x40 cm (2010)




























San XOÁN RIBEIRÁN
(San John on the riverside)
Acrílico s/táblex 65x54 cm (2009)


















REFLEXOS na RIBEIRA SACRA

(
Reflections on the "riverside holy")
Acrílico s/táblex 65x54 cm (2009)





















ALDEA REFLECTIDA con CEGOÑA

(Village reflect with cigüea)
Acrílico s/táblex 42x33 cm. (2009)

Pousseu en el Gran Canal (Venecia)

ACERCA del ARTE


Cuando la personalidad del individuo es compleja, éste tiende a dedicarse a sí mismo, siendo uno de los campos más idóneos para el autoconocimiento el universo de la creación.
El artista al hacer es aunque, como decía Picasso, lo que cuenta no es lo que hace, sino lo que es.
El conflicto entre la consciencia y lo inconsciente provoca ó acelera la actitud creativa. Si estuviésemos absolutamente de acuerdo con nosotros mismos no crearíamos.
El valor de una línea, de una forma, consiste en el valor de la vida que esa línea ó esa forma contiene para nosotros. Sólo obtiene su belleza del valor vital que sumergimos oscuramente en ellas.
Parafraseando a Pedro Casals, pinto cuadros para disolver la emoción en puntos, líneas y planos de color.
Como decía Dora Carrington, para mí descubrir a una persona, un afecto, una emoción es, junto con mi pintura, lo que más me importa.
El precedente biológico decide la existencia de distintos tipos psicológicos y su desconocimiento determina la aparición de conflictos de comunicación y relación. Así, en el artista la aparición abrupta de imágenes, producto de la actividad fantástica inconsciente, precede al impulso creativo. Pensar, sentir, percibir e intuir ... . El artista aprehende lo mismo que todo el mundo, pero en modo alguno se detiene en la pura acción de la realidad, sino que se ocupa de la percepción subjetiva, incoscientemente capta más los trasfondos del mundo psíquico y nunca cabe preveer desde fuera qué es lo que le causará impresión.
Cuando existe capacidad y voluntad de expresión, la intensidad de la sensación será visible en la obra realizada, y ello mantiene con frecuencia fascinada a la consciencia, sin que a ésta le sea posible dominar la impresión que la seduce ó atrae y aquí radica el centro neurálgico de la creatividad.
A menudo el artista es dificilmente accesible a la comprensión objetiva y en la mayoría de los casos es incapaz de comprenderse a sí mismo. Su desarrollo lo aleja de la realidad y lo deja a merced de sus percepciones subjetivas, sus sensaciones son distintas de la realidad, por lo que , por lo regular se contenta con su propio aislamiento y a no darle importancia a la misma. La sensibilidad hace al ser extremadamente vulnerable, lo que puede conllevar a un comportamiento de áspero rechazo hacia el exterior, sin que sea intencionado ni consciente.
A través de las ideas de Carl Gustav Jung intento transmitir el cómo, dónde y porqué del acto creativo , así como su profundo y complejo trasfondo psíquico. Para terminar y siguiendo el mismo hilo conductor, al artista el destino le reserva avasalladoras dificultades externas, capaces de quitarle la embriaguez de su visión interna, desde un punto de vista racional es el menos útil. Más desde un punto de vista superior es un testimonio vivo de que existe un mundo rico y exuberante en el interior. Su vida enseña más que sus palabras. Manifestación unilateral de la naturaleza. Promotor de la cultura.
Su máximo defecto: SU INCAPACIDAD de COMUNICARSE.
























"KIRICO"

Bronce con pátina verde y alisados
36x29x19 cm. (1999)












NINFA SALTIMBANCO

(Nymph acrobat)
Fundición en plata
5x3x1 cm. (2000)


























MULLER na FIESTRA

(Woman on the window)
Tinta china s/cartón 61x46 cm. (1994)

GRUPO FAMILIAR con XERRA e PÁXARO
(Bloc home-like with vase and bird cage)
Técnica mixta s/papel 24x36 cm. (2001)


PEIRAO
(Waterfront)
Acrílico s/tablero 87x62 cm. (2002)












DÚAS RESTRAS de CEBOLAS
(Two ristras of onions)
Acrílico s/tablero 39x28 cm. (2002)




























ALDEA do PEIRAO

(Village of the waterfront)
Acrílico s/tablero 39X28 cm. (2002)

El BOSQUE de "ACIVRO"



PRESENTACIÓN

Resulta claro que existen otras formas de convivencia posibles y otros modos de vida viables que desarrollar.
Se pueden plantear estructuras sociales muy diferentes a la que nos ha tocado sostener, tal vez más justas y más dignas que la actual.
La causa esencial del sufrimiento en el mundo es la ausencia de LIBERTAD. Soportamos día a día una espectacular presión externa que trata sistemáticamente de condicionar nuestro bien más preciado: el derecho inalienable de decidir con plena soberanía.
Decía Kalil Ghibran: “No seréis verdaderamente libres porque vuestros días estén libres de toda zozobra y vuestras noches de todo desvelo y toda aflicción, sino más bien cuando estos sentimientos os asedien por todos lados vuestra vida y os sobrepongáis a ellos desnudos y sin ligaduras”.
En este territorio global es imprescindible pensar, cuestionarlo y juzgarlo todo para poder acercarnos un poco más a la Verdad, no dar nada por justificado porque sí.
La mentira, el engaño y la falsedad suelen llegar a ser, lamentablemente, hasta cómodos compañeros del camino en esta época que la providencia nos ha deparado.
A menudo lo que consigue atraer nuestra atención y emocionarnos profundamente nada tiene que ver con el circo mediático que nos erigen alrededor. El esfuerzo y la actitud de unos cuantos seres, muchas veces anónimos, nos permiten seguir tejiendo un tapiz con colores y texturas cercanas a la felicidad.
El acto creativo puede ser un evento libertario, pero no siempre es así.
Asistimos con demasiada frecuencia a una privilegiación de determinadas tendencias, modas ó estilos de expresión, lo que conlleva implícitamente a una paulatina marginación de otros modos igualmente válidos de manifestación artística.
No sería exagerado afirmar que soportamos una especie de fascismo cultural, que se olvida de lo obvio: a la creatividad no se le puede poner puertas, pues es un acto personal e intransferible y la colectividad, que es la única entidad legitimada para poner en valor ese trabajo creador, se encuentra cada vez más alejada de los Salones de Exposiciones.
El cosmos del Arte posibilita, al que posee el privilegio de adentrarse en él, profundizar en el conocimiento de uno mismo y en el de los demás.
El artista con su obra muestra algo muy valioso para él: su mundo interior, proporcionando con esa entrega a la sociedad una oportunidad para ampliar y enriquecer su alma.
El Bosque de “Acivro” relata un viaje ilustrado al fondo del espíritu, bajo el manto de la libertad y a través del prisma de la creatividad.




Fragmento poético del libro EL BOSQUE de "ACIVRO"


Chora o s
ol do estío
seu imperio desolado,
chora o sol do verán
seu eido naufragado.

Empardece a aldea
entre o lóstrego
e a chuvia,
alborece a aldea
despois do trono
e da bruma.

Soutos, soutiños e carballeiras
loitan pola terra
de séculos labrada,
namentres na branca fiestra
move o vento a sombra
das follas da nogueira.


O artista baixo un ceo algodoado
(The entertainer short one sky cottonplantation)